سفينه فضانورد : قال تعالى : وَ آيَةٌ لَهُمُ الْأَرْضُ الْمَيْتَةُ أَحْيَيْناها وَ أَخْرَجْنا مِنْها حَبًّا فَمِنْهُ يَأْكُلُونَ * وَ الشَّمْسُ تَجْرِي لِمُسْتَقَرٍّ لَها ذلِكَ تَقْدِيرُ الْعَزِيزِ الْعَلِيمِ * وَ الْقَمَرَ قَدَّرْناهُ مَنازِلَ حَتَّى عادَ كَالْعُرْجُونِ الْقَدِيمِ * لَا الشَّمْسُ يَنْبَغِي لَها أَنْ تُدْرِكَ الْقَمَرَ وَ لَا اللَّيْلُ سابِقُ النَّهارِ وَ كُلٌّ فِي فَلَكٍ يَسْبَحُونَ [ يس 40 ] در آيات فوق نام سه فضانورد ياد شده : 1 - زمين . . 2 - خورشيد . . 3 - ماه و پس از فعاليتهائى دربارهء هر يك از آنها ، با جملهء : « و كلّ في فلك يسبحون » تمامى نام بردگانرا بعنوان كشتيهاى فضانوردى معرفى فرموده كه : هر يك بر محور و گردشگاهى ويژه در جوّ پهناور آسمان و اقيانوس كبير كيهان شناورند . يسبحون : از كلمهء فوق دو نقطهء جالب توجه نمودار است : 1 - از لحاظ آنكه شناورى بصيغهء جمع‌آورده شده است « يسبحون » و نه آنكه تثنيه ( يسبحان ) به خوبى هويدا است كه تنها خورشيد و ماه قهرمان شناور اين اقيانوس پهناور نيستند . . بلكه زمين نيز بنوبهء خود شناگريست قابل . و همين نكته پاسخ گروهى از گذشتگان و معاصران است ، كه بعذر فاصله يافتن چهار آيه 34 - 37 - ميان : زمين و خورشيد و ماه ، زمين را از رقباى قهرمانش جدا كرده ، و آن را كره‌اى ساكن پنداشته‌اند ، ولى اين پندار چنان كه يادآور شديم بر خلاف مقتضاى صيغهء جمع « يسبحون » است « 1 » .

--> ( 1 ) - گرچه صيغهء جمع در مورد تثنيه نيز استعمال شده است ، ولى دلالتش بر تثنيه نيازمند به قرينه مىباشد ، زيرا اگر هم از نظر اصل لغت جمع بمعنى مطلق جمع باشد كه اقل آن دو است ، ولى كثرت استعمال در بيش از دو و قلت آن در تثنيه ظهور كامل غير قابل انكارى بجمع داده كه در صورت اطلاق ، بيش از دو از آن مفهوم مىشود